نقل کرده اند: معتصم عباسی در مجلسی که فقهای اهل سنت نیز در آن جمع بودند، سئوال کرد: دست دزد را از کدام قسمت باید برید؟
عده ای از فقیهان گفتند: از مچ، آن گاه به آیه ی تیمم استدلال کردند. بعضی دیگر گفتند از آرنج و به آیه ی وضو استدلال کرند. معتصم از حضرت جواد(ع) در این باره توضیح خواست. حضرت جواد(ع) فرمودند: آنها درست نگفتند، تنها باید چهار انگشت از مفصل انگشتان بریده شود و کف دست و انگشت شصت باقی بماند. هنگامی که معتصم دلیل این مطلب را جویا شد، امام به کلام پیامبر(ص)- که سجود باید بر هفت عضو باشد، پیشانی، کف دو دست، سر دو زانو و شصت پاها- استدلال کرد و سپس افزود: اگر از مچ یا مرفق بریده شود، دستی برای او باقی نمی ماند تا سجده کند در حالی که خداوند امر کرده که اعضای هفتگانه، مخصوص خداست و فرموده:( مساجد از آن خدا است ) همانا محل سجده ها از آن خدا است و آنچه مخصوص خدا است، نباید قطع شود. این سخن امام، اعجاب و شگفتی معتصم را برانگیخت و دستور داد بعد از آن طبق حکم حضرت جواد(ع)، دست دزدان را از مفصل چهار انگشت ببرند.